Bij de groene uil linksaf

Bij de groene uil linksaf

Donderdag 28 september vierde Kerckebosch op feestelijke wijze de onthulling van zeven totempalen in het hart van de wijk. Een nieuw kunstwerk in de openbare ruimte van Kerckebosch van kunstenaarsduo SpaceCowboys. Een bont gezelschap trok van totem naar totem. En stond in het kielzog van stadsdichter Henjo Hekman bij elke totempaal even stil, met een gedicht, lied, pamflet of Indiaanse ceremonie van zang en ritmisch slaan op de trom. Van de blauwe eekhoorn naast Binnenbos, langs de gele kikker bij De Damiaanschool naar het roze konijn bij Kind & Zo.

 

'Kerckebosch wordt met de dag mooier', zo opende wijkwethouder Marcel Fluitman de eerste totem op rij. 'Een prachtig opgezette wijk, zonder hekken, lijnen en paaltjes. En nu met zeven bijzondere markeringspunten erbij die niet alleen de weg wijzen, maar ook tot ieders verbeelding spreken.'

 

 

Onderscheidend en verbindend tegelijk
'De vraag aan ons was om iets onderscheidend te maken dat tegelijk ook verbindt,' vertelt Albert Dedden, één van de beeldend kunstenaars. 'We hebben gekozen voor bosdieren. Zij geven het gebied identiteit, en de scholen met hun vorm en kleur een eigen gezicht.' 'We brengen terug wat er was, de planten, insecten en dieren die hier vroeger leefden,' vult zijn collega-beeldhouwer Paul Keizer aan. 'Sprookjesachtig en heroïsch tegelijk.' De verbondenheid zie je ook op andere manieren terug, Paul: 'Samen vormen de totems een stelsel van paden vanuit het hart van de wijk. Vanwaar je ook kijkt, je ziet altijd wel een of meer totems tussen de bomen staan.'

 

Zo'n twee jaren gingen hieraan vooraf. Geïnspireerd door de kernwaarden van de scholen, werkten beide kunstenaars zestien ontwerpen uit. De eerste zeven zijn nu uitgevoerd. Henk van de Bosch is als voorzitter van de Adviescommissie Beeldende Kunst Zeist van meet af aan betrokken bij het project: 'De beeldtaal van SpaceCowboys ligt dicht bij die van de gebruikers. Ook al zijn de figuren abstract, je ziet meteen wat het voorstelt.'

 

Verwondering bij jong en oud
De totems trekken meteen de aandacht. 'Ze zijn echt heel mooi,' volgens een bewoonster uit de wijk. Kinderen rennen er opgewonden omheen. Albert: 'We hopen dat de totempalen natuurlijk worden opgenomen in de wijk, en een vanzelfsprekend onderdeel worden van de woonomgeving. Ze laten zien wie je bent, waar je bent en waar je bij hoort.' Directeur van de WOM Kerckebosch, Evert Jan Roelofsen, ziet daarin de toegevoegde waarde van kunst op straat. 'Dit zijn straks verzamelplekken en zeggen we: bij de groene uil linksaf. Dat is nog beter dan kunst die alleen mooi is om te zien.'

 

Dat kunst voor de wijk van waarde is, daar is iedereen het over eens. Henk: 'Kunst roept verwondering op en verbindt. Mensen onderling en met de vernieuwde wijk, maar ook met de geschiedenis en het bos dat hier vroeger was. 'Bijzonder is wel dat de totempalen jong én oud aanspreken.' Volgens Evert-Jan omdat ze verwijzen naar je kindertijd.

 

De ander kennen
Dat er ook bewoners zijn die moeite hebben met de vernieuwing van de wijk, liet stadsdichter Henjo in zijn gedicht verwoorden door Kikker: 'Heren, verandering is nooit voor iedereen fijn – dat heb ik als dikkopje zelf moeten leren!' Ook dat is de kracht van kunst, de vinger op de zere plek leggen: en Hertje fluisterde dat mensen binnen wonen en meestal apart van elkaar. 'Hoe kunnen ze wennen, zonder de ander te kennen?'

 

HET GEDICHT | De dieren van Kerckebosch

 

Bij de onthulling van de zeven totemdieren
in de wijk Kerckebosch op 28 september 2017.

Op een mooie middag in het Binnenbos
nam Eekhoorn een kopje eikeltjesthee.
Naast hem zat zijn nieuwe buurman Vos,
die dronk gezellig een glas met hem mee.
Ze hadden 't over het Kerckebosch:
was dit nu wel, of was dit nu wee?
Want de dieren zaten goed in hun vel,
maar... waren de mensen net zo tevree?

 

Buurman Uil kwam binnen en schoof aan;
hij luisterde even naar het pratende stel
en zei: 'De wijk is flink op de schop gegaan,
dat ging veel mensen een beetje te snel... '
Voor Kikker, die stil zat te lezen, was dit 't sein
om z'n keel te schrapen. Hij kwaakte: 'Heren,
verandering is nooit voor iedereen fijn
– dat heb ik als dikkopje zelf moeten leren!'

 

De Eekhoorn, de Kikker, de Uil en de Vos
betaalden hun drankjes en liepen naar buiten;
daar zat op een tak in een nieuw Kerckebosch
vriend Kraai heel vals en treurig te fluiten.
'Wat doe je toch, Kraai?', vroegen de dieren.
'Ach, alles moet nieuw, dus ook mijn gekras...'
zei hij bedroefd... 'Nou, als je ons wilt plezieren:
kras dan maar gauw, zoals jouw kras altijd was!'

 

En zo gingen vijf vrienden tezamen de wijk in
met een hand in een poot en een poot in een vlerk;
ze zagen de mensen er wonen: armen en rijken
en vonden een bibberend Hertje achter een berk.
Het fluisterde: 'Mensen? Die doen soms zó raar...
Wíj leven hier samen tussen struiken en dennen,
maar zij wonen binnen en meestal apart van elkaar:
hoe kunnen ze wennen, zonder de ander te kennen?

 

Zo stonden zes dieren heel diep in gedachten...
en hoorden gekrabbel uit het hol naast de boom:
daar kwam Konijn. Hij zei: 'Waarop nog wachten?
Bel aan... en maak ze wakker voor onze droom!'
Dus gingen de dieren op pad langs de huizen
en belden met hun verhaal bij iedereen aan:
wie open deed stond met z'n oren te suizen.
Nu wachten de dieren op hoe het verder zal gaan...

 

Henjo Hekman, Stadsdichter Zeist

Nieuwsbrief

<widget><id>3</id><onload>onLoadForm</onload></widget>